College, poli, en leren hechten!

Wat is nou een doorsnee week van een SUMMA-student? Moeilijk te zeggen. De weken variëren door het onderwerp van het blok, dagen in de polikliniek, lessen in radiologie of laboratorium diagnostiek, en het aanleren van handelingen. Ter voorbeeld een interessante week als deze:

Maandagmiddag 1 uur wordt ons kleine groepje van vijf eerstejaars studenten op de poli Interne Geneeskunde verwacht. Klaar in onze witte jassen, inclusief co-assistentenpas en stethoscoop, halen we het programma van de middag op bij het secretariaat en nemen we de statussen van de patiënten door. Samen met mijn collega Marijn ontvang ik om half twee onze eerste patiënt van de dag, een vrouw van middelbare leeftijd met buikklachten. Ik neem een uitgebreide anamnese af, terwijl Marijn notities maakt. Na enkele minuten heb ik een differentiaal diagnose in mijn hoofd, maar ik laat me er niet door leiden. Het doel van deze polimiddagen is namelijk om het anamnese afnemen goed aan te leren, zonder (belangrijke) vragen te vergeten. Naast de ALTIS en de BAFOV is het belangrijk om een uitgebreide screenende tractus af te nemen, waarbij ieder orgaanstelsel behandeld wordt en vaak veel dingen aan het licht komen die de patiënt anders niet verteld zou hebben. De anamnese is dus essentieel voor het opstellen van een DD en het aanvragen van aanvullend onderzoek wanneer nodig. Professor Haalboom komt langs om kennis te maken met onze patiënt en later nog een keer om lichamelijk onderzoek op haar te verrichten. Ook wij mogen proberen de leverrand van mevrouw te voelen, door met gestrekte vingers de buikwand in te drukken en de patiënt diep in te laten ademen. En inderdaad, de gladde leverrand glipt onder mijn hand door! De mevrouw lijkt een hernia diafragmatica te hebben, wat ook op de eerste plaats in mijn DD stond. De professor vraagt enkele onderzoeken aan, en de patiënt gaat opgelucht naar huis. Onze volgende patiënt en haar zus zijn oude bekenden; enkele weken geleden zijn ze bij ons voor het eerst op de poli gekomen. Vandaag komt ze voor de uitslag van het bloedonderzoek. Er blijken geen afwijkende waarden te zijn die haar vermoeidheid verklaren, maar de suikerwaarden blijken wel aan de lage kant. Ze wordt doorverwezen naar een diabetesverpleegkundige en krijgt een 24-uurs suikermeting. Als alle patiënten gezien zijn worden ze met de professor nabesproken en worden alle gegevens in de het EPD ingevoerd. Om half zes lopen we weer met z’n vijven de poli uit…

Het is niet alleen de eerste week na de kerstvakantie, het is ook weer de eerste week van het nieuwe blok, Hematologie & Oncologie. Dinsdagochtend 9 uur zitten er 40 studenten klaar voor een 4-uur-durend college dat de oncologie introduceert en hoofd-hals tumoren bespreekt. Een uitstekend college, waarbij een hele reeks artsen en pathologen aan te pas komt. Geënthousiasmeerd voor de oncologie, vraag ik me af waarom ik dit interessante gebied van de geneeskunde niet aan heb gevinkt op het formulier voor de lijn Wetenschap. Maar wat ik ook wel merkte tijdens dit college, is dat mijn hartje toch echt het snelst klopt van de chirurgie…

De woensdag staat zoals iedere week in het teken van de lijn Klinisch Handelen. Iedere twee weken bij Clinical Encounter staat een onderwerp van gespreksvoering centraal. Deze week oefenen we met advisering, waarbij we de recente brand in Moerdijk als onderwerp nemen, in groepjes korte presentaties geven en aan de hand daarvan na gaan hoe houding, stem en woorden overkomen op de luisteraar. Het middagprogramma van Clinical Skills is erg exciting; we gaan namelijk leren hechten! We krijgen les in het schoonmaken van een wond, anesthesie aanbrengen rondom een wond, het aantrekken van steriele handschoenen en als kers op de taart: het hechten. Ik heb het knopen snel onder de knie, en maak dan ook een rijtje keurige hechtingen op mijn fantoom. Dit is wat ik goed wil kunnen. Nette hechtingen maken met een zo mooi mogelijk eindresultaat. Ik zie mezelf al als plastisch chirurg, en bedenk me dat deze middag me weer een stapje verder brengt op de lange weg die me nog te wachten staat…

Donderdagmiddag is het voor mijn vaste groepje van 8 studenten tijd voor de laatste Klinisch Denken sessie van het vakgebied ‘Kind’. Onze docent speelt een casus uit, waarbij wij de anamnese, het lichamelijk onderzoek en het aanvullend onderzoek uitvragen. Het blijkt om een ernstig geval te gaan: meconium ileus met als gevolg een darmperforatie. De kinderarts stimuleert ons echt om na te denken over wat we willen weten en hoe we het aanpakken. We krijgen zo een goed idee hoe we in zo’n geval moeten handelen en wat de belangrijke stappen zijn. Hierbij blijkt ook dat alleen medische kennis niet genoeg is, maar ook aardig wat hospitaalethiek. Het kind uit deze casus blijkt na enkele weken meer klachten te ontwikkelen, die wijzen op taaislijmziekte. Ook deze keer had ik (toevallig) deze diagnose in mijn hoofd, omdat ik in de vakantie een boek heb gelezen (Paul Brand – De Stoel van God; goed boek!) over een patiënt met deze slopende ziekte. Ik vind de KD lessen altijd erg leuk, omdat je geprikkeld wordt om je medische kennis om te zetten in klinische presentaties – de realiteit.

Deze eerst week werd gezellig afgesloten met een nieuwjaarsborrel in een café in de stad met klasgenoten van SUMMA. Want studeren is niet alleen studeren, het is ook genieten van het leven!

Advertisements

Any thoughts?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: