Ervaringen op verpleegafdeling Interne Geneeskunde

“Een opleiding in de geneeskunde betekent niet alleen het aanleren van deskundigheid op medisch-technisch gebied (bekwaamheid), maar ook leren hoe je als dokter met anderen (patiënten en collega’s), met werk/taken/organisaties en met jezelf omgaat (geschiktheid).”
Een onderdeel van de geneeskunde-opleiding is de verpleegstage. Twee weken lang help je als verpleegkundige mee op een verpleegafdeling van een ziekenhuis of verzorgingstehuis. Ik was geplaatst op de afdeling Interne Geneeskunde (Vaat- en Nierziekten) van het Meander Medisch Centrum te Amersfoort.
Hier lagen patienten met uiteenlopende opnamediagnoses, maar allemaal met onderliggend nierlijden. Velen zaten in het (pre-) dialysetraject. Ik sprak een patiente waarbij pas vorig jaar een zeldzame nierziekte is ontdekt, en zij nu al moet gaan denken over dialyse. De gevolgen hiervan zijn groot. Naast dat je drie keer per week door een superdikke naald geprikt wordt (bij hemodialyse) en je per keer enkele uren aan een apparaat in het ziekenhuis gekoppeld ligt, ben je beperkt in je vrijheid en levenswijze. Je krijgt een zoutloos en vaak vochtbeperkend dieet, en je kan niet zomaar een weekendje weg. Het gesprek met deze patiente en de nieuwe inzichten over de gevolgen van een bepaalde behandeling hebben mij zeer geraakt tijdens de stage.
Mijn werkzaamheden tijdens de stage bestonden voornamelijk uit het bijstaan van de dagelijkse bezigheden en verzorging van de patienten. Sommige patienten zijn aardig zelfstandig en hebben alleen een steuntje nodig, anderen moeten volledig met hulp gewassen en gekleed worden. Veel patienten hebben een catheter waarbij de zak regelmatig vervangen moet worden, en een aantal patienten zijn anderzijds incontinent. ‘s Ochtends is de geur op de verpleegzalen dan ook niet erg prettig. Je komt er dan wel achter hoe vunzig een mens eigenlijk is. Wij weten niet anders dan dat wij iedere dag douchen, deo sprayen, een geurtje op doen, onze handen wassen, etc. Maar omstandigheden zoals ziekte veranderen de zaak. Een patient ligt de hele dag in bed, kan vaak niet zelfstandig naar de toilet of is incontinent, en is verder vaak te ziek om zich te bekommeren om persoonlijke hygiene. Toch merk je dat patienten het moeilijk vinden om zich te ontdoen van urine of ontlasting op een postoel of om de intieme gedeelten van hun lichaam gewassen te laten worden door iemand anders. Eigenlijk zijn bepaalde handelingen heel mensonterend, en daarom is het zo vreselijk belangrijk om ze met respect uit te voeren. Een ziek mens is hulpeloos, en ik heb gezien dat de belangrijkste taak van de verpleegkundige eigenlijk is om ze die hulp op een zo min mogelijk mensonterende manier te bieden.
Een ding wat ik prachtig vond om te zien, is hoe een patient een ander mens wordt wanneer hij of zij weer beter is. Ik heb enkele dagen de zorg over mevrouw B. gedragen. Zij was vrij ziek en kon bijna niets zelfstandig. Bij alle handeling had ze hulp en ondersteuning nodig, en ze was erg passief en apathisch. Toen ze een week later met ontslag kon, was ik verbaasd en blij om te zien hoe zij er weer als een keurig verzorgd dametje uit zag en zelf over de gang schuifelde met haar handtasje. Waar ik een week geleden nog had getwijfeld hoe dat ooit moest als zij zelf weer alleen thuis was, zwaaide ik haar nu zorgeloos uit.
Het leuke van het leven op een verpleegafdeling is niet alleen dat je mensen – meestal – beter ziet worden, maar vooral de band die je met mensen opbouwt. Zoals eerder gezegd zijn patienten veelal afhankelijk van de verpleegkundige voor persoonlijke hygiene en bepaalde handelingen, en ze zijn erg dankbaar wanneer dit op een prettige manier gebeurt. Een verpleegkundige heeft per dag een beperkt aantal patienten onder haar hoede, en leert ze dus aardig goed kennen. Op vrije momenten ging ik vaak gezellig bij een patient zitten en maakten we praatjes over de ziekte, een boek, het werk of studie, en het leven in het algemeen. Door de verzorging en de gesprekken ben ik ‘de patient’ niet meer gaan zien als een aparte entiteit die ik later als dokter ga behandelen, maar echt als mens. Ieder mens kan in zo’n situatie terecht komen, en voelt zich vaak hulpeloos. Met de inzichten die ik tijdens deze verpleegkundige stage heb gekregen, is het belangrijkste stagedoel volgens mij wel behaald… 😉
Advertisements

One comment

  1. […] and ears apart from that, as that’s a little less intimate. But last year, when I was doing a short internship on the Internal Medicine ward, I was allowed to try to perform a rectal examination. Although the […]

Any thoughts?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: