I <3 surgery

Ik ben alweer bijna een heel coschap verder, maar ik blik nog regelmatig terug naar het leven tijdens chirurgie. Ehm, welk leven? Dat dus. Maar het chirurgische bestaan, op de werkvloer, that is, was wel fantastisch. Afdelingswerk is niet echt mijn ding, maar op de OK staan… *sigh* Dat wist ik natuurlijk al veel eerder, maar nu ik ook daadwerkelijk steriel stond, aan tafel, met wat klemmen in m’n hand.. Heerlijk.

IMG_2171

Ik had geen last van honger, dorst, moeten plassen, flauwvallen, misselijkheid. Nee, niets van dat. Alleen maar adrenaline en het aanschouwen van de prachtigheid van de binnenkant van de mens. Ik heb hele vette operaties bij mogen wonen, en assisteren. Halve levers die eruit gehaald werden, aorta’s die net zo goed de afvoer van de wasmachine hadden kunnen zijn, darmen kronkelend buiten de buik. De heftigste dag was de laatste dag van de vier algemene chirurgie weken. Om acht uur stond ik paraat, voor de aortabifurcatiebypass die uuuuren zou duren. Rond half twee renden we naar de koffiekamer voor een glas water, om vervolgens weer aan een a. femoralis te beginnen (niet wetende wat daar mis mee was = onbekende duur). Tot een uur of zeven met een twintig-kilo wegend loden pak aan gestaan, lekker warm naast de bearhugger 😛 Hele vette OK, als chirurg moet je ook creatief en flexibel zijn! Wat een dag, druipend van het zweet (mijn OK-pak had een hele andere kleur blauw gekregen) strompelde ik het complex af, maar wat een heerlijkheid ook. Geen saai leven in ieder geval!

IMG_2210

IMG_2322 - versie 2

Stuk van een teenbot afgezaagd, zelf, bij de orthopedie, awesooome! Allerhande wonden en sneeën gehecht; bij de plastisch zeiden ze dat ik het beter kon dat de plasticus zelf, haha. Keuzeweek bij de plastische chirurgie was helemaal top, en ook weer het eerste moment van daglicht zien. Wat dat betreft is chirurgie wel intens hoor, kwart voor zeven de deur  uit, kwart voor acht weer eens thuis. Geen tijd noch energie meer om te sporten; thuis komen, snelle hap eten en naar bed was het regime. Iedere dag moe, oogjes knipperen bij de radiologie en trillende wenkbrauwen. Tijdens mijn laatste week, op de SEH, werd ik ziek, maar een dagje thuisblijven was er niet bij. En dat wilde ik ook niet eens, want de SEH was zoooo leuk! Eindelijk het gevoel dat je iets kan en dat je iets bijdraagt. Kort, snel, efficient. Dat beviel me wel. Meteen de patient zien, anamnese/lichamelijk onderzoek, bloed en foto’s waren al onderweg, typen in het EPD, overleggen, en bam beleid. Heerlijk. Ik heb daar echt genoten, ook al had ik koorts en zoemde m’n hoofd. Ook de crashroom heb ik regelmatig van binnen gezien, een HET (hoog energetisch trauma) tegelijkertijd binnengekomen met een multitrauma, een zeer georganiseerde chaos te midden van al dat bloed.

IMG_2366

Het lijkt alweer zo ver weg, mijn coschap chirurgie. Maar bijblijven zal het me altijd. Ik zal deze telefoon gaan missen.

IMG_2356

Advertisements

One comment

  1. […] Edit: this was my ER-time with Internal Medicine. I had a completely different experience with Surgery. […]

Any thoughts?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: